هر بار که به نزدیکی ایام انتخابات میرسیم با نامهایی مواجه میشویم که یک تحرک روانی درافراد جامعه ایجاد میکند.تحرکی که به منظوری خاص،هدفمند و با برنامه ایجاد میشود و سعی در به دست آوردن پاسخی مطلوب را داراست.

رژیم جمهوری اسلامی ایران هر بار با استفاده از این سیاست نخ نما شده سعی میکند تا میزان قابل توجهی از افراد جامعه را به صحنه کشانده و بر مقبولیت خود پافشاری نماید که البته تا حدودی نیز در این راه موفق بوده است.اما براستی علت این موفقیت در چیست؟ درهوش و فراست گردانندگان این رژیم و یا در عدم آگاهی و انفعال افراد جامعه؟

من گزینه ی دوم را انتخاب میکنم و راه حل را در آگاهی بخشی میدانم.انتخابات در ایران تبدیل به مناسکی گشته که فقط حضور در آن برای مسئولان اهمیتی اساسی را داراست زیرا حضور هر چه بیشتردر انتخابات نشانگر رشد فرایند دموکراسی و کسب مقبولیت بین المللی برای نظام خواهد بود.

مسئله اساسی در این میان این میباشد که ما برای چه رای میدهیم و قصد رسیدن به چه هدفی را داریم؟ملاک انتخاب ما در این میان چیست؟کدام یک از کاندیداها برتر از دیگری است و یا اصلا تمایزی میان آنها وجود دارد؟

انتخاب زمانی معنا میدهد که آزادانه بوده و به آن احترام گذاشته شود اما آیا هنگامی که تعداد بسیار محدودی از افرادی را که از فیلترهای حکومتی بسیار گذشته اند به افراد جامعه معرفی می نمایند و افراد میبایست از میان آنها که سابقه ای خوش از نظر حکومتگران را دارا هستند یکی را انتخاب نمایند  آیا در آن زمان هم انتخاب معنا دار خواهد بود؟افرادی که هیچ تمایز ماهیتی با یکدیگر نداشته وتنها نامهایی متفاوت هستند.هر کدام از آنها که انتخاب!!!شوند میبایست مسایل را به نحوی پیش برند تا به همان نتیجه ی دلخواه اداره کنندگان فیلتر منتج گردد و فقط مهره هایی هستند که شاید در انتخاب مسیر رسیدن به راه حل دارای اندکی تفاوت باشند.اما به هر صورت نتیجه به نفع طبقه ی دارای قدرت خواهد بود.پس انتخاب در این صورت نه تنها هیچ معنی و مفهومی ندارد بلکه نوعی فریب خوردن به حساب خواهد آمد.

عدم شرکت در یک چنین انتخاباتی بزرگترین ضربه برای سوء استفاده کنندگان از مردم خواهد بود.

نوشته شده توسط سید عماد الدین ناجی در یکشنبه سیزدهم بهمن 1387 |